ATEX w stolarni – strefy zagrożenia wybuchem pyłu drzewnego
Każda stolarnia prowadząca obróbkę drewna wytwarza pył zdolny do wybuchu, więc ma obowiązek sporządzenia oceny zagrożenia wybuchem i wyznaczenia stref pyłowych 20, 21 i 22. Podstawą jest §37 rozporządzenia MSWiA z 7 czerwca 2010 r., a odpowiada za nią inwestor, projektant lub użytkownik decydujący o procesie technologicznym. Pracodawca sporządza dodatkowo dokument zabezpieczenia przed wybuchem – przed udostępnieniem miejsca pracy.
Dlaczego stolarnia wymaga dokumentacji ATEX?
Lite drewno pali się powoli. Ten sam materiał w postaci pyłu spala się w ułamku sekundy i wytwarza falę ciśnienia – do zapłonu wystarcza iskra od gwoździa, który trafił do odciągu razem z deską.
Próg formalny jest niski: strefę wyznacza się już wtedy, gdy w pomieszczeniu może wystąpić mieszanina wybuchowa o objętości co najmniej 0,01 m³ w zwartej przestrzeni. Wnętrze cyklonu czy kontenera na trociny przekracza tę wartość wielokrotnie – wielkość zakładu nie zwalnia z obowiązku.
Przy pyłach dochodzi zjawisko, którego nie ma przy gazach. Wybuch w filtrze podrywa pył zalegający na konstrukcji hali, belkach i lampach, tworząc obłok w całej kubaturze – i ten wybuch wtórny bywa groźniejszy od pierwotnego. Dlatego usuwanie pyłu to środek ochrony przeciwwybuchowej, a nie sprzątanie.
Dla pyłu drzewnego nie ma gotowej tabeli zasięgów – strefy 20, 21 i 22 wyznacza się indywidualnie według PN-EN 60079-10-2. O zasięgu decydują rozdrobnienie pyłu, wilgotność drewna, wydajność i szczelność odciągu, więc dwie stolarnie o identycznym parku maszynowym mogą mieć zupełnie inne rysunki stref.
Klasyfikację zaczynamy od instalacji odpylającej, bo to ona przesądza o wszystkim pozostałym. Uszczelnienie kanałów i detekcja iskier potrafią ograniczyć strefy bardziej niż jakakolwiek zmiana w hali.
Prześlij schemat instalacji odpylającej – odpowiemy, co obejmie dokumentacja i ile potrwa.



















